پرواز بر فراز قله موستاق آتا

پرواز برفراز قله موستاق آتا
 

 گزارش پرواز از ارتفاع 5.410 متری قله موستاق آتا در کشور چین برای اولین بار

 در تاریخ 27 تیرماه 1390 برای پنجمین بار قصد صعود قله 7546 متری موستاق آتا عازم منطقه ترک نشین کشور چین شدیم و از آنجاییکه آخرین بار در سال 1387 این قله را صعود کرده بودم اما این بار برایم نسبت به سالهای گذشته متفاوت تر و مهیج تر بود چون از آن تاریخ به بعد پرواز با پاراگلایدر را آموخته بودم و در طی این سه سال در تلاش آن بودم که چنانکه اگر دوباره به این قله عزیمت کنم حتما پاراگلایدر خود را همراه خود برده و پروازی انجام دهم، که خوشبختانه این موفقیت در تاریخ 31/4/90 نصیب ما گردید و برای اولین بار از ارتفاع 5410 متری این قله پرواز نمودم.

 روز پنجشنبه 30/4/90 ساعت 10 صبح از کمپ اصلی که در ارتفاع 4200 متر واقع شده است بخشی از بارهای سنگین کوهنوردی و کوله پاراگلایدر را که 16 کیلو بود آماده نموده و با الاغ بسوی کمپ اول فرستادیم و سپس تمامی نفرات تیم بهمراه کوله بار راهی مسیر کمپ اول شدیم و بعد از 4 ساعت صعود ملایم به محل کمپ رسیدیم و شروع به برپایی چادرها شدیم و سپس من دنبال جایی مناسب برای گستردن بال که قرار بود فردا پروازی انجام دهم افتادم در اول قصد داشتم تیک آف را از روی برف ها انجام دهم که بعد از بررسی کلمل متوجه شدم که تمامی برف ها بدلیل نباریدن برف تازه سفت بود و احتمال زیاد موجب خطر گردد صرفنظر نموده و در جلوی چادر جای نه چندان مناسبی را برای وجود باد هد که پوشیده از سنگ های تیز بود پیدا کردم و در حدود یک ساعت تمام در آن ارتفاع با جابجایی سنگ های بزرگ و تیز محل را برای پهن کردن بال آماده نمودم و سپس داخل چادر رفته و همگی به استراحت پرداختیم و شب را در آن ارتفاع بسر بردیم . صبح ساعت 8 بوقت پکن از خواب بیدار شده و تدارکات صبحانه را با دوستان شروع نمودیم از آنجاییکه محل کمپ در یال جبهه غربی کوه قرار داشت تا ساعت 10 صبح هنوز از آفتاب خبری نبود و مسیر باد از کوه به پایین می وزید تا اینکه صبحانه را میل نموده و بتدریج  از چادر بیرون زدیم ساعت 10 صبح آفتاب از پشت قله کوه بآرامی می تابید ولی هیچ تاثیری بازهم در جهت وزش باد نداشت و همچنان باد پشت ادامه داشت ساعت 30/11 بود باد از پایین شروع بوزیدن نمود ولی آنچه که تصور داشتیم باد هد خواهیم داشت نبود و باد مرتب از جبهه جنوب غربی که نسبت به محل تیک آف 45 درجه زاویه داشت می وزید، در این میان با توجه باینکه بال را پهن نموده و آماده شده بودم و بخاطر اینکه بال به سنگ های بزرگ گیر نکند از دوستان یاری گرفته بودم که در یک فرصت کوتاه و با استفاده از باد هد شروع بدویدن نمودم که متاسفانه مسیر ناهموار دویدن و تغییر جبهه باد موفق به پرواز نشدم، حتی در این میان بخشی از بال نیز با تماس با سنگهای تیز دچار پاره گی شد ولی خوشبختانه بنده با داشتن تجربه اینگونه پیش آمدها چسب مخصوص همراه داشتم که سریعا اقدام به تعمیر آن شدم و دوستان را برای یاری مجددا فراخواندم و تقاضا کردم که برای بال دیواره کامل تشکیل داده و در جهت جنوب غربی مسیر نگه دارند ساعت 15/12 را نشان میداد و تمامی کوهنوردان خارجی در محل کمپ به تماشای پرواز من اطراف جمع شده بودند سرعت باد 10 الی 12 کیلومتر در ساعت در وزیدن بود و سرمای بیشتری در آن ارتفاع حاکم بود و من نیز بدلیل آن از کاپشن پرقو و دستکش ضخیم استفاده نموده بودم که این باعث کندی تحرک اینجانب بود آماده تیک آف بودم با کشیدن بال بر روی سرم پایدار بودن بال را احساس کردم و با چند قدم دویدن اوج گرفتم تمامی منطقه زیر پایم بودم و کوهنوردانی که از پایین به طرف بالا در حال صعود بودند هیجان زده در مسیر مرا می نگریستند با توجه باینکه سمت راست مسیر پرواز دره عظیمی با وجود یخچالهای بزرگ و سمت چپ نیز دره عظیم یگری وجود داشت و بوجود احتمال سینک های لحظه ایی از ورود به این دو سمت خودداری کرده و مسیر پرواز را از روی یال ادامه دادم در مسیر پرواز با دو لیفت کوچکی مواجه شدم که کمی موجب افزایش ارتفاع گردید مناظر اطراف و دره ها واقعاً بی نظیر و دیدنی بود و وقتیکه بر روی محوطه کمپ اصلی رسیدم 5010 متر ارتفاع داشتم و اگرچنانکه پرواز را بسوی پایین ادامه میدادم تا دهکده سوباشی که در اتفاع 2300 متر واقع شده بود براحتی دست می یافتم ولی برگشت آن یک مشکل دیگری بود بنابراین محوطه کمپ اصلی را ترجیح داده و بر روی کمپ اصلی در دیدگان کوهنوردان سرتاسر جهان که حضور داشتند با بیش از 10 مورد چرخش 360 درجه بعد از 15 دقیقه در کنار چادر ها توانستم لند کنم ذر این میان اهالی منطقه که مرا از قبل می شناختند بهمراه کوهنوردان خارجی همه برای تبریک گفتن به دور من تجمع کردند و دوربین روی کاسک من با روشن بودن چراغ قرمز مشغول فیلمبرداری بود که در این میان یک نفر با عصبانیت و با تکان دادن انگشت اشاره خود که دوربین را اشاره میکرد جلو آمد ایشان افسر رابط در منطقه بود و بزبان انگلیسی آشنا نبود و لی یکی از راهنماهای های کمپ ما که انگلیسی شکسته بسته صحبت میکرد سر رسید و گفته های ایشان را ترجمه کرد و چنین گفت که پرواز کردن و حتی فیلمبرداری از هوا اکیدا ممنوع می باشد تازه من قصد داشتم بعد از این پرواز مجددا بال را به کمپ دوم به ارتفاع 6200 متر انتقال دهم و پرواز دومی را از آنجا، و بدنبال آن از ارتفاع 6800 متر کمپ سوم پرواز کنم چون هوا و باد چند روز آینده طبق هواشناسی آفتابی و خیلی مناسب برای پرواز بود که متاسفانه در این مورد شانس یاری مان نکرد، و آن افسر رابط تاکید کرد که حق جابجایی تجهیزات پرواز خود بخصوص دوربین را ندارید تا اینکه ژاندارم منطقه برسد، بنده با اعتراض باینکه بال را نمی توان به طور باز در معرض نور خورشید قرار داد، در نهایت با تلاش زیاد اجازه دادند تا بال را در کیسه کلمی گذارده و با هارنس در کنار کمپ نگهداری شود، ولی من از اینکه اگر ژاندارم سر برسد حتما کارت مموری دوربین را خواهد گرفت و نگران آن بودم سریعا دست بکار شده و با درآوردن کاپشن پر قو از تنم و انداختن آن بر روی کلاه کاسک و سپس برداشتن آن همزمان با کندن دوربین از روی کلاه کاسک بدون اینکه آنها متوجه شوند این کار را انجام دادم و با کاپشن بسوی چادر خودم براه افتادم در چادر سریعا مموری دوربین را به یک مموری جدید که همراه داشتم جا بجا کردم و مجدداً دوربین را بجای اولش نشاندم بعد از 1 ساعت 3 نفر ژاندارم درجه دار به کمپ اصلی رسیدند یکی از آنها از ترک های منطقه بنام عبدالمجید بود که با دوست من عطااله همکلاس بودند و سفارش ما را تلفنی کرده بودند آنها با کلی تجهیزات الکترونیکی و نرم افزاری را که چنانکه مموری را پاک کرده باشم آن را جستجو کنند که خوشبختانه هوشیاری اینجانب و تعویض کارت مموری و پنهان نمودن آن در زیر سنگی در منطقه، آنها توانستند فقط کارت مموری جدید را که سریع با آن از کمپ اصلی فیلمبرداری کرده بودم با نرم افزارهای خود بررسی کنند، اما افسر رابط پشت سر هم به ژاندارم ها تاکید میکرد که من دیدم چراغ قرمز دوربین ایشان روشن بود و داشت فیلمبرداری میکرد اما ایشان نتوانست ثابت کند در این میان با عبدالمجید ژاندارم ترک زبان در این خصوص صحبت کردم و علل ممنوع بودن را پرسیدم ایشان گفتند مشکل فیلمبرداری هوایی است چون اینجا منطقه مرزی می باشد در این میان از ایشان اجازه پرواز بدون فیلمبرداری را خواستم اما ایشان تاکید کردند که اصلا نباید پرواز کنم و گفتند که من این دو ژاندارم چینی را متقاعد کردم که مسعود آشنا هستند و هر سال به منطقه می آیند و نگرانی نیست در غیر اینصورت می خواستند تجهیزات را توقیف و به مقامات قضایی تحویل دهند، بهر حال بخیر گذشت و موفق شدم آن فیلم زیبای پرواز را که در حین پرواز به تصویر کشیده بودم با خود به ایران بیاورم.

                                                        مسعود اقابالائی

 

    پرواز تاندم از قله اورست 2011
 

خلبان تاندم (دونفره) پاراگلایدر بابو سان ور و کوهنورد با تجربه اورست شرپا لاپخا تشرینگ  از قله اورست با پاراگلایدر تاندم پرواز کردند.

 این اولین بار پرواز موفقیت آمیز با پاراگلایدرتاندم از قله اورست بود.

 و آنها برای لند (فرود) به جای کمپ اصلی اورست به دهکده نامچه بازار شهر شرپاها و پایتخت منطقه اورست نامیده میشود به مسافت 20 کیلومتر پرواز کردند.

 آنها در باند فرودگاه خاکی سیانگ بوچه که در بالای تپه نامچه بازار در 3750 متر واقع شده است لند کردند.

بابو و لاکپا از مسیر کلاسیک جبهه جنوبی کشور نپال اورست را صعود کردند. و سپس کمی بسوی جبهه شمالی سرازیر و از آنجا به طرف جبهه غربی بستر اورست پرواز کردند. آنها از دامنه عظیم قله نوپتسه 7861 متر از ارتفاع بالای 7000 متر عبور کرده و بدنبال آن از روی قله معروف پوکالده 5806 متر عبور و از آنجا بسوی قله آمادابلام و سپس درفرودگاه مورد نظر فرود آمدند.

بابو خلبان 29 ساله و شرپا لاپخا که مسافر او بود 35 سال داشت.

هر دو در 20 می روز جمعه در یک نور مهتاب قله را صعود کرده ساعت 11 شب بسوی قله حرکت کرده و بعد از 9 ساعت صعود در ساعت 23/8 دقیقه صبح بر فراز قله رسیدند و در ساعت 55/9 صبح تیک آف کردند.

آنها بیش از یک ساعت دنبال محل مناسب تیک آف و پهن کردن بال و آماده شدن صرف کردند. و پس از 42 دقیقه پرواز در باند فرودگاه  فرود آمدند.

 با ادم هیل شرکت پاراگلایدر در نپال با تلفن صحبت کرده و بابو گفت که باد در قله نه خیلی خوب و نه بد بوده است.

نام کامل بابو، سان بابو سان ور یکی از خلبانان تاندم پاراگلایدر بلو اسکای در شهر پخارا است در مصاحبه مجله شماره 133 پرواز کراس کانتری 850 کیلومتر 30 روز کراس کانتری پاراگلایدر ماجراجویی در مارس 2010 از غرب به شرق کشور خودش را شرح داده است.

او برای تلاش عبور از دره به ترمالهای 18 متر بر ثانیه در ابرهای منجمد بمدت 25 دقیقه کاملاً فرو رفته را توضیح داد.

پرواز و صعود قله در ارتفاعات اورست معمولا هر سال بطور سنتی در روزهای 20-21 می که همیشه در حال حاضر جریان لیفت کوچک جت استریم است و اجازه پرواز را به خلبانان و پنجره آب و هوای مناسبی را برای صعود کنندگان میدهد برگزار میگردد.

دو کوهنورد خلبان دیگر در 10 می بهار امسال اورست را صعود کردند که یکی از آنها اسکواش بازبان زن بریتانیایی بود و قصد داشت از قله انفرادی پرواز کند که به علت وزش باد شدید موفق نشد و رودریگو راینر برزیلی نیز در 20 می بر روی قله بود و او نیز نتوانست پرواز کند.

فقط سه نفر دیگر از قله پرواز کرده اند، که یکی کوهنورد فرانسوی ژان مارک در سال 1988 با یک پاراگلایدر ابتدایی و تاندم (دو نفره) را نیز کلیر روش و روش برتراند در سال 2001 از قله پرواز کرده بودند.

  

/ 0 نظر / 6 بازدید